W latach 70. zdano sobie sprawę, że istniejący Układ o współpracy patentowej (PCT), który wprowadzał pierwszą międzynarodową procedurę uzyskiwania patentów, miał szereg istotnych wad. Wiązały się one przede wszystkim z tym, że badanie zdolności patentowej było przeprowadzane na szczeblu krajowym, wymagając tym samym prowadzenia równoległych postępowań administracyjnych, które toczyły się przed urzędami patentowymi państw wskazanymi przez wnioskodawcę. Nie dość, że proces ten był długotrwały i kosztowny, to dodatkowo często prowadził do wydawania niejednolitych decyzji urzędów patentowych. Pojawiały się zatem głosy, że należałoby stworzyć system, w którym prowadzone będzie wyłącznie jedno badanie patentowe niezależnie od ilości wyznaczonych we wniosku państw. Właśnie takiemu założeniu przyświecało przyjęcie w 1973 r. w Monachium Konwencji o Patencie Europejskim (KPE). Stworzony w ten sposób system szybko sprawdził się w praktyce, zyskując tym samym coraz więcej członków. Konwencja ma charakter umowy prawa międzynarodowego, która jest otwarta dla wszystkich krajów europejskich. Mimo że początkowo do systemu należało 7 państw-założycieli (Belgia, Szwajcaria, Niemcy, Francja, Wielka Brytania, Luksemburg i Holandia), aktualnie do Konwencji przystąpiło już 36 państw.

Autor: Wojciech L. Olszewski, Kancelaria Prawno-Patentowa KONDRAT

Artykuł został opublikowany w magazynie "Przemysł Farmaceutyczny" nr 3/2010